Ինքնորոշման համապարփակ տեսություն
Աջակցել
Հասարակությունը որպես միջավայր
Հասարակությունը կարող է ուժեղացնել մարդու ինքնորոշումը, եթե այն մարդուն չի լուծարում միջավայրի մեջ, այլ ճանաչում է նրան որպես արժեքներ, սահմաններ և պատասխանատվություն ունեցող սուբյեկտ։ Այստեղ մարդը սովորում է լինել ոչ միայն անհատ, այլ համակեցության մասնակից։
Համայնքները որպես ներքին շերտ
Համայնքը հասարակության ներսի հարաբերային շերտն է՝ ընտանիք, տեղական միջավայր, մասնագիտական կամ արժեքային կապ։ Առողջ համայնքը մարդուն չի կլանում և չի մեկուսացնում, այլ ստեղծում է պատկանելություն, որտեղ հնարավոր է պահպանել սեփական ինքնությունը։
Վստահություն և փոխադարձություն
Առանց վստահության ինքնորոշումը մնում է անհատական դիմադրություն։ Վստահությունը ստեղծում է այն միջավայրը, որտեղ մարդիկ կարող են գործել միասին՝ առանց միմյանց սուբյեկտայնությունը փոխարինելու, վերահսկելու կամ օգտագործելու։
Մասնակցություն
Հասարակությունը ինքնորոշումահեն է, երբ մարդիկ ոչ միայն ենթարկվում են որոշումներին, այլ մասնակցում են դրանց իմաստի և ուղղության ձևավորմանը։ Մասնակցությունը այստեղ պարզապես ներկայություն չէ, այլ հանրային պատասխանատվություն կրելու կարողություն։
Հասարակությունից դեպի ինստիտուտներ
Երբ հասարակական ինքնորոշումը կայունանում է, այն պահանջում է ինստիտուցիոնալ ձևեր, որոնք կարող են պահել վստահությունը, սահմանները և մասնակցությունը երկարաժամկետ կերպով։ Այդ պատճառով հասարակությունից հաջորդ անցումը ինստիտուտներն են՝ որպես սուբյեկտայնությունը պահպանող կամ խափանող կառույցներ։