Ինքնորոշման համապարփակ տեսություն
Աջակցել
Քվեից դեպի ինքնորոշում
Ընտրությունները, խոսքի ազատությունը և իշխանությունների բաժանումը անհրաժեշտ են, բայց բավարար չեն։ Ժողովրդավարությունը կայուն է դառնում, երբ քաղաքացին ունի ոչ միայն քվեարկելու իրավունք, այլ նաև մտածելու, տարբերակելու, որոշելու և մասնակցելու իրական կարողություն։ Քվեն իմաստ ունի այն ժամանակ, երբ դրա հետևում կա կողմնորոշվող մարդ, ոչ թե մանիպուլացվող զանգված։
Սուբյեկտակենտրոն ժողովրդավարություն
Այս մոդելը ժողովրդավարության չափանիշը տեղափոխում է միայն ընթացակարգային լեգիտիմությունից դեպի սուբյեկտային լեգիտիմություն։ Հարցն այն է, թե որքանով են ինստիտուտները պաշտպանում քաղաքացու որոշման աղբյուրը՝ նրա տեղեկացվածությունը, դատողությունը, ազատ կամքը, արժեքային կողմնորոշումը և պատասխանատվությամբ մասնակցելու կարողությունը։
Պետության և քաղաքացու կապը
Ինքնորոշված քաղաքացի՝ ինքնորոշված պետություն։ Եթե քաղաքացին մնում է մանիպուլացվող, վախեցած կամ կախյալ, պետության ժողովրդավարական ձևը կարող է պահպանվել, բայց դրա բովանդակությունը թուլանում է։ Ինքնորոշումահեն հանրապետության համար ժողովրդավարությունը միայն իշխանության փոփոխության մեխանիզմ չէ, այլ պետության և քաղաքացու փոխադարձ հասունացման համակարգ։
Ինստիտուցիոնալ պաշտպանություն
Քաղաքացու ինքնորոշումը պետք է պաշտպանված լինի ոչ միայն իրավունքների հայտարարությամբ, այլ գործնական ինստիտուտներով։ Դրա մեջ մտնում են անկախ դատարաններ, հասկանալի վարչարարություն, թափանցիկ որոշումներ, հաշվետվողական իշխանություն, պաշտպանված խոսքի ազատություն, որակյալ հանրային տեղեկատվություն և մասնակցության իրական մեխանիզմներ։ Առանց այդ պաշտպանության քաղաքացին հեշտությամբ դառնում է վարչական, քարոզչական կամ տնտեսական ազդեցության օբյեկտ։
Հանրային կամք
Ժողովրդավարությունը չի կարող հենվել միայն անհատական կարծիքների գումարի վրա։ Այն պահանջում է հանրային կամք՝ ընդհանուր խնդիրները ճանաչելու, տարբեր դիրքեր լսելու, որոշում ձևավորելու և դրա հետևանքների համար պատասխանատվություն կրելու կարողություն։ Ինքնորոշումահեն ժողովրդավարության մեջ հանրային կամքը ոչ թե ամբոխային պահ է, այլ կրթված, քննարկված և ինստիտուցիոնալորեն կազմակերպված մասնակցություն։
Ժողովրդավարության նոր խորացում
Ինքնորոշումահեն ժողովրդավարությունը չի մերժում դասական ժողովրդավարությունը։ Այն խորացնում է այն՝ ավելացնելով կրթության, տեղեկատվական դիմադրողականության, տնտեսական ինքնուրույնության, տեխնոլոգիական թափանցիկության, տեղական մասնակցության և հանրային պատասխանատվության չափանիշները։ Այս խորացումը կարևոր է հատկապես այն հասարակությունների համար, որտեղ ձևական ժողովրդավարական ընթացակարգերը կարող են համատեղվել կախվածության, մանիպուլյացիայի կամ ինստիտուցիոնալ անվստահության հետ։
Քաղաքական հետևանք
Եթե ժողովրդավարության նպատակը միայն իշխանության լեգիտիմացումն է, ապա քաղաքացին կարող է մնալ դիտորդ։ Եթե նպատակը ինքնորոշումն է, ապա քաղաքականությունը պետք է ստեղծի մտածող քաղաքացի, բաց ինստիտուտ, պատասխանատու առաջնորդություն և վստահելի հանրային միջավայր։ Այս պատճառով ինքնորոշումահեն ժողովրդավարությունը դառնում է ինքնորոշումահեն հանրապետության կառավարման քաղաքական հիմքը։
Ամբողջական փաստաթուղթ
Այս թեմայի ամբողջական հայեցակարգային տարբերակը հասանելի է հրապարակումների բաժնում՝ որպես «Ինքնորոշումահեն ժողովրդավարություն» PDF փաստաթուղթ։ Կայքի այս էջը ծառայում է որպես կարճ մուտք այդ նյութի քաղաքական տրամաբանությանը և ցույց է տալիս, թե ինչպես է այն կապվում Հանրապետության բաժնի մյուս էջերի հետ։